Παρασκευή, 22 Απριλίου 2011

Για σένα.






Πονάει
Κι ακόμα πιο πολύ όσο είμαι μόνη
Γύρευες αξιοπρέπεια σόλη σου τη ζωή
Τώρα..
Μισώ τον τρόπο που σε μεταχειρίζονται, τώρα.
Θα έρθω να τα πούμε στο νεκροταφείο, δεν αντέχω να σε δω τώρα σαυτή την κατάσταση..
Δεν μιλάω σε κανέναν για σένα.
Δηλαδή κανείς δεν ενδιαφέρεται να μάθει (ναι εγώ θέλω, το χρειάζομαι) και απεχθάνομαι τις τυπικές κουβέντες τους.
Έπαιρνα το λεωφορείο να έρθω να σε δω και η καλή κυρία που σε πρόσεχε μου άνοιγε την πόρτα. Με συμπαθεί. Μια μέρα μου ψιθύρισε πως πρέπει να σε αγαπάω πολύ για να έρχομαι μέχρι εκεί να σε βλέπω. Λάτρευα εκείνα τα πρώτα λεπτά να αναγνωρίσεις ποια είμαι. Κι όταν με αναγνώριζες μου αγόραζες μπανάνες από δίπλα! Μετά καθόμασταν. Δεν έχω νιώσει πιο όμορφα μέσα στη σιωπή μας. Πάντα. Πάντα δάκρυζα γιατί ήξερα πως κάποια από αυτές τις φορές θα ήταν η τελευταία. Δεν ήθελα να το καταλάβεις όμως. Μου έπιανες το χέρι και τα κρατούσες συνέχεια..  Και μετά έκλαιγα σόλη τη διαδρομή πίσω. Και ένιωθα ακόμα το άγιο λάδι που με σταύρωνες να μου πηγαίνουν όλα καλά..
Συγγνώμη που δεν έρχομαι.
Αλλά δεν έχω κανέναν να με κρατήσει μετά. Κανέναν.
Μακάρι να με ρωτήσει κάποιος πώς τα πας.. Να ξεσπάσω.. Δεν τολμάω καν να κλάψω τώρα.

5 σχόλια:

  1. =/ ..μη φοβάσαι να λυγίσεις γιατί αλλιώς μπορεί να σπάσεις..λυπάμαι που οι συνθήκες δε μου επιτρέπουν να είμαι εκεί τώρα..
    Συγγνώμη..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. θα ανησυχώ και θα σε σκέφτομαι.
    Με τη σκέψη μου είμαι εκεί και σου κρατώ σφιχτά το χέρι. Το ξέρεις =)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Όχι.. είναι Ανάσταση! Κλάψε.. Κλάψε γοερά και ξέσπασε. Προσπάθησε μόνο να πάρεις λίγη απο τη ζωή και την ελπίδα της Αναστάσεως. Βάλτα με το Θεό. Κατηγόρησε τον. Αλλά μετά προσπάθησε βαθιά μέσα σου να τον ακούσεις. Να πάρεις δύναμη απο Εκείνον.. Πολλά ανστάσιμα φιλιά... θα σε σκέφτομαι γιατί έζησα κι εγω οδυνηρές, σκληρές απώλειες και προσπαθώ λίγο να μπω στη θέση σου και να σε καταλάβω.. Κουράγιο.. Είμαστε και θα είμαστε όλοι δίπλα σου.. φιλάκια, γεια σου κι από μένα...:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή