Τετάρτη, 27 Απριλίου 2011

Do you see what we've done?


Σ’αρέσει?  Πες μου! Σ’αρέσει εδώ που φτάσαμε τώρα?
Θυμάμαι εκείνο το πρωινό που μου είπες να κλείνω τα μάτια μου τις νύχτες και να βλέπω το φεγγάρι. Ήταν τότε που σου είπα πως προτιμώ να το ψάχνω στον ουρανό, να βγαίνω στο μπαλκόνι και να το γυρεύω.. κι αν δεν το βρίσκω να στριφογυρίζω στους δρόμους (ναι, ακόμα κι αν είμαι με τις πυτζάμες) μέχρι να το βρω. Σου ψιθύρισα στ’αυτί πώς το έχω κάνει πολλές φορές.
Τότε. Που μου απάντησες πως το φοβάσαι αυτό γιατί τρομάζεις όταν ο ουρανός είναι κατάμαυρος και το φεγγάρι δεν είναι πουθενά, όταν το αναζητάς αλλά δεν το βλέπεις, όταν αυτή η μαυρίλα του ουρανού, αυτή η μονότονη μαυρίλα, λερώνει την καρδιά σου.
Ναι, το θυμάμαι καθαρά. Προτιμούσες να κλείνεις τα μάτια σου, το επανέλαβες μετά. Και με είδες με σκυμμένο κεφάλι να μην σου απαντώ εγώ. Και επιθετικά με ρώτησες γιατί να μην κλείνω τα μάτια μου κι εγώ και να φαντάζομαι το φεγγάρι?
Απάντησα. Κι έφυγες. Δεν μου ξαναμίλησες. Σε τρόμαξε η μαυρίλα που βλέπω εγώ όταν κλείνω τα μάτια μου, όπου φεγγάρι πια δεν υπάρχει.
Γι’ αυτό. Τώρα. Οδηγηθήκαμε. Εδώ.
(έπρεπε να μείνεις να με βοηθήσεις.)


-i cry when angels deserve to die-

Κυριακή, 24 Απριλίου 2011

Χάρτινη πορεία

Θα είμαι σύντομη. Θα πω μόνο αυτά που θέλω να σου κρύψω..
Κέρδισα.
Μπορείς να στενοχωρηθείς τώρα γιατί  λυπάσαι που νομίζω
πως νίκησα.
-Προσοχή!-
-κοίτα!-
άκουσες
αναρωτήθηκες
σκέφτηκες
τρόμαξες
με ρώτησες
θύμωσες
μου θύμωσες
ηρέμησες
σε ηρέμησα
κοιμήθηκες
(σε κοίμησα!)
ξύπνησες (όμως) ή
θα ξυπνήσεις
έμαθες
είδες
συνειδητοποίησες
το χώνεψες.                                                                                       Τελικά.


-πόσο θα κρατήσεις, δεν ξέρω-

Παρασκευή, 22 Απριλίου 2011

Για σένα.






Πονάει
Κι ακόμα πιο πολύ όσο είμαι μόνη
Γύρευες αξιοπρέπεια σόλη σου τη ζωή
Τώρα..
Μισώ τον τρόπο που σε μεταχειρίζονται, τώρα.
Θα έρθω να τα πούμε στο νεκροταφείο, δεν αντέχω να σε δω τώρα σαυτή την κατάσταση..
Δεν μιλάω σε κανέναν για σένα.
Δηλαδή κανείς δεν ενδιαφέρεται να μάθει (ναι εγώ θέλω, το χρειάζομαι) και απεχθάνομαι τις τυπικές κουβέντες τους.
Έπαιρνα το λεωφορείο να έρθω να σε δω και η καλή κυρία που σε πρόσεχε μου άνοιγε την πόρτα. Με συμπαθεί. Μια μέρα μου ψιθύρισε πως πρέπει να σε αγαπάω πολύ για να έρχομαι μέχρι εκεί να σε βλέπω. Λάτρευα εκείνα τα πρώτα λεπτά να αναγνωρίσεις ποια είμαι. Κι όταν με αναγνώριζες μου αγόραζες μπανάνες από δίπλα! Μετά καθόμασταν. Δεν έχω νιώσει πιο όμορφα μέσα στη σιωπή μας. Πάντα. Πάντα δάκρυζα γιατί ήξερα πως κάποια από αυτές τις φορές θα ήταν η τελευταία. Δεν ήθελα να το καταλάβεις όμως. Μου έπιανες το χέρι και τα κρατούσες συνέχεια..  Και μετά έκλαιγα σόλη τη διαδρομή πίσω. Και ένιωθα ακόμα το άγιο λάδι που με σταύρωνες να μου πηγαίνουν όλα καλά..
Συγγνώμη που δεν έρχομαι.
Αλλά δεν έχω κανέναν να με κρατήσει μετά. Κανέναν.
Μακάρι να με ρωτήσει κάποιος πώς τα πας.. Να ξεσπάσω.. Δεν τολμάω καν να κλάψω τώρα.