Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου 2011

..την ώρα που μάτωνα*


Πώς νιώθεις όταν..
ένας ναρκομανής, μόλις ένα μήνα έξω από τη φυλακή, ζητώντας σου 1 ευρώ να φάει στο δρόμο, παρακαλώντας σε..
Πώς νιώθεις όταν αυτός σου λέει πως σε βλέπει στενοχωρημένο;

Κι εσύ τσαλαπατάς την ψυχή μου
Κι εγώ περπατάω στους δρόμους
χαμένος
σαν αυτούς στις ταινίες
με χυμό πορτοκάλι
και ένα στριφτό τσιγάρο στο χέρι
φορώντας γυαλιά ηλίου 10 το βράδυ
-μη ρωτάς γιατί, ξέρεις-


Ακόμα δε βαρέθηκες εκείνο το ποτήρι που σου σερβίρουν; Σκούρο καφέ στον πάτο, τα ¾ συγκεκριμένα, και αφρός μπεζ το υπόλοιπο. Όπως κοιτάς ίσια το ποτήρι, πάνω. Εκτός κι αν καποιος σε αναποδογύρισε κι έχεις το κεφάλι στο πάτωμα, τότε ο αφρός είναι κάτω. Καφές το λένε. Ακόμα δε τον βαρέθηκες;


Αφίσες άτσαλες. - κόκκινες και μαύρες μόνο, για οικονομία -
Τσιγάρα.
Βράζουν τα ντεπόν στο νερό, στο ποτήρι.
Κι ο έξω κόσμος, απαράλλαχτος.




Κι ήρθες κι έφυγες την ώρα που μάτωνα..

2 σχόλια:

  1. "Και μη νομίζεις πως δεν ονειρεύεσαι μια ζωή πιο κανονική μα σε ξυπνάει πάντα ο κρύος
    ιδρώτας την τελευταία στιγμή κι ένα άρωμα στον αέρα από ατόφια παρακμή..."

    ΑπάντησηΔιαγραφή